piątek, 7 kwietnia 2017

Trawa rośnie sama

 
Na liściu leży kwiat
drzemiący,
żółtawo biały,
jak słoniowa kość.
Słodki, że aż nudzi.
Przedmiot pachnący -
złośliwie
 tajemniczy świat -
dziwny gość,
Wśród nas ludzi.
 
Magnolia, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
 
Przede mną, aleją lipową idą „trzema pasami” - dwie, rozwrzeszczane kobiety, które bezskutecznie staram się wyminąć. Jedna przed sobą pcha wózek, druga z dzieckiem na ręku, dość nieporadnie, z kieszeni stara się wyciągnąć dzwoniący telefon.
 
- Widziałaś te tabliczki przed chwilką. Tu naprawdę nie wolno wchodzić ze zwierzętami, ani pić? … Hallo! … Tak. Jestem w parku … Jakim? Jakim? Normalnym. Ciebie by nie wpuścili, bo tutaj nie można pić piwa. Ha, ha, ha… Drzewa? Nie, no są tu dookoła jakieś krzaki …
 
Kobieta chaotycznie rozgląda się, i błagalnym wzrokiem spogląda na koleżankę.
 
- On się mnie pyta, czy tu można kupić tanio drewno na opał? - Jednocześnie zwraca się do dziecka – Tak, tata dzwoni. Zostaw telefon! Mama teraz rozmawia!
- Powiedz, że można. Tylko potem musi w to miejsce zasiać trawę.
- Słyszałeś … Co? Boisko? Masz rację, to się chyba nie opłaca.
 
Fot. Teresa Kiedrowska

Czy książka Sekretne życie drzew Petera Wohllebena, którą mam pod pachą, a może Zmysłowe życie roślin Daniela Chamovitza, odpowie na pytanie jak tej pięknej magnolii udało się przetrwać epokę lodowcową?
 
Jesteśmy w starej, z pietycyzmem wypielęgnowanej, francuskiej części ogrodu. Magnolia jeszcze nie kwitnie...
 
 
Czy wyobrażacie sobie świat bez roślin, drzew... poezji?

2 komentarze:

  1. U nas magnolie już kwitną :)) Zawsze zdumiewają mnie jej kwiaty, ich wielkość, kształt i kolory, od bieli do intensywnego różu.
    Świat, o który pytasz istnieje od bardzo dawna, to miejska dżungla ;) choć może nie, bo w tych starych kamiennych miastach jest tyle poetyckiego uroku.. a we współczesnych - parki, namiastka naturalności. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Witaj Teresko.
    Lubię magnolie...
    Nie wyobrażam sobie świata bez roślin, drzew, kwiatów i poezji...
    Taki świat byłby szary i smutny.
    Pozdrawiam serdecznie i do siebie zapraszam.
    Michał

    OdpowiedzUsuń