piątek, 25 grudnia 2015

Gdzie jest zima?

Moim najlepszym przyjacielem jest ten, który wydobywa ze mnie to, co jest we mnie najlepsze.
Henry Ford
 
Fot. Teresa Kiedrowska
 

 

 
 

 
W bardzo podobnym miejscu, poznałam mojego nieżyjącego już kolegę, przyjaciela, filologa, cynika... - człowieka, który...
Zatrzymałam się i przyglądałam ogrodowi jak zaczarowana.
 
 
I co z tym zdarzeniem mają wspólnego zamek de Haar w Utrechcie, tudzież Fallingwater w Pensylwanii dzieła Franka L. Wrighta, to temat nie na wpis, opowiadanie, ale powieść... Dodam tylko, że ze wszystkich domów na wodzie, najbardziej w ostatnim czasie, spodobał mi się dom wybudowany na potrzeby filmu The Lake House.
 


 
Nic tu nie ogranicza człowieka i ponieważ patrząc stąd, świat zdaje się nie mieć końca, i my poddajemy się złudzeniu, że oto dotykamy wieczności.
Lapidarium III, Ryszard Kapuściński
 
 
Jako komentarz, przytoczę rozmowę Felicyty z Mirosławem Bańko - sjp.pwn.pl.
 

- Czy konstrukcja ta nie zawiera błędu? Wygląda to tak, jakby imiesłów patrząc odnosił się do świata, a przecież podmiotem jest człowiek (tudzież my) - zapytała F.
- Owszem, zdanie jest źle zbudowane. Można by je łatwo poprawić: Nic tu nie ogranicza człowieka i ponieważ kiedy się patrzy stąd, świat zdaje się nie mieć końca, i my poddajemy się złudzeniu, że oto dotykamy wieczności. Podobne konstrukcje mieszczą się w normie. Sto pięćdziesiąt lat temu, takie zdanie zacytowane przez Panią byłoby poprawne, ale w ciągu XIX wieku zasady użycia imiesłowów przysłówkowych ukształtowały się tak, że dziś przykłady przytaczane przez dawnych gramatyków wydają się nam zabawne.  



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz